|
- Hoe groot is de kans dat mijn kind dezelfde ziekte zal krijgen?
Niettegenstaande het feit dat iedereen psychiatrische problemen kan krijgen, wil dit niet zeggen dat dit bij je kind zo zal zijn.
Om te weten of je kind een verhoogd risico loopt, is het van belang te weten hoe de psychiatrische problemen zijn ontstaan. Hiervoor is echter niet steeds een duidelijke oorzaak aan te geven. De problemen kunnen het gevolg zijn van een ingrijpende gebeurtenis (overlijden, scheiding, ziekte, …) of van een verkeerde stofwisseling in het lichaam. Soms spelen ook erfelijke factoren een rol. Maar zelfs al erft je kind de aanleg voor de ziekte, dan nog blijft de kans eerder klein dat de ziekte ooit doorbreekt. Hierbij speelt de omgeving ook een essentiële rol. Als kinderen steun ondervinden bij de problemen en op die manier leren omgaan met de situatie is er minder kans dat zij zelf ooit last krijgen van deze problemen.
- Ik voel me soms zo schuldig dat ik door al die problemen geen goede ouder kan zijn.
Eis niet te veel van jezelf. Met jezelf de schuld te geven kom je geen stap verder. Probeer na een dag waarin alles leek tegen te zitten even tijd te maken voor je kind: vijf minuutjes praten met je kind en vragen hoe het met hem/haar gaat kunnen echt wonderen doen! Soms moet je echter toch naar oplossingen zoeken voor een langere termijn. Probeer in dat geval je verantwoordelijkheid op te nemen en zoek mensen die de zorg voor de kinderen tijdelijk van je kunnen overnemen. Dit komt vaak het hele gezin ten goede.
- Soms ben ik bang dat ze onze kinderen zullen afnemen omdat ik problemen heb en niet zoals elke papa of mama voor ze kan zorgen. Is mijn angst terecht?
Kinderen worden nooit zomaar bij de ouders weggehaald. Dan moet er sprake zijn van een ernstige bedreiging van de gezondheid of veiligheid van het kind. Of dat inderdaad het geval is, beslist de rechter. De rechter zal bij deze beslissing uiteraard niet afgaan op roddels of geruchten. Als er bewijzen zijn dat de kinderen echt in gevaar zijn zal er eerst worden gezocht naar gepaste hulp. Pas als blijkt dat deze hulp onvoldoende is kunnen andere mogelijkheden overwogen worden.
- Mensen in mijn omgeving weten zich soms geen houding te geven tegenover ons gezin. Hoe reageer ik hier het beste op?
Over psychische problemen bestaan helaas nog heel wat vooroordelen. Weet echter dat deze vooroordelen ontstaan uit onwetendheid, angst of gemakzucht. Door er zelf heel open over te praten en je kennis te delen met anderen, geef je je omgeving de mogelijkheid om daar goed op te reageren. Uiteindelijk loopt immers iedereen het risico om ooit met psychische problemen geconfronteerd te worden, dus waarom zou je erover zwijgen?
- Ik kan er niet goed tegen als er vriendjes bij ons komen spelen. Maar ik wil niet dat mijn kinderen hun vriendjes verliezen.
Kinderen vinden het niet leuk wanneer ze geen vriendjes mee naar huis mogen nemen. Maar als je hen uitlegt waarom het nu even niet kan en dat het misschien na een tijdje wel weer mogelijk wordt, is dit voor de kinderen al veel makkelijker te accepteren.
Een mogelijk alternatief is dat jullie de kinderen stimuleren om in een sportclub of jeugdbeweging te stappen. Zo breng je hen toch in contact met andere kinderen en geef je hen de gelegenheid vriendschappen op te bouwen.
- Moet ik de school, centrum leerlingenbegeleiding van de kinderen over de thuissituatie vertellen?
Het is aangewezen dat de school wordt geïnformeerd als één van de ouders opgenomen wordt of als het kind het moeilijk heeft met de situatie thuis. Als de leerkracht weet wat er aan de hand is kan hij of zij je kind veel beter opvangen. De leerkracht kan dan niet alleen wat meer aandacht schenken aan de taken van je kind: hij of zij kan ook een luisterend oor zijn wanneer je kind hier behoefte aan heeft.
Vertel het wel aan je kind dat je de leerkracht ingelicht hebt, zo hoeft je kind zich niet schuldig te voelen als hij/zij iets over thuis vertelt.
|
