Wil jij hier graag jouw verhaal plaatsen? Via het onderdeel contact kan je ook jouw verhaal doormailen. 

Mama van een zoon van 11

Het is ondertussen al een aantal jaren geleden dat mijn zoon (nu 11 jaar) en ik voor de eerste keer hulp zochten. Ik herinner me nog dat die stap niet zo vanzelfsprekend was, maar achteraf bekeken zijn we blij dat we toen hebben doorgezet.

We hadden op dat moment al een vrij hectische periode achter de rug en liever hadden we beiden genoten van wat rust. Maar die rust kwam er nooit.

De vader van mijn zoon was al een aantal keren opgenomen in een psychiatrische instelling en woorden als psychoses, waanideeën, schizofrenie, manisch-depressief vlogen ons om de oren. Vooral bij mij, want mijn zoon was te klein en we trachtten hem met de familie toch af te schermen van alles wat ons overkwam.

Ik heb op een bepaald moment gekozen voor een leven met mijn zoon maar zonder zijn vader. De problemen, teleurstellingen, angsten, zorgen, de vermoeidheid, slapeloosheid, de tussenkomsten van de politie, het onbegrip, … Het werd teveel.

Soms stond ik voor mezelf  niet meer in. Ik kon geen kind laten opgroeien in een wereld waar hij niet op zijn mama kon rekenen en waar angst de boventoon voerde.
Het was een zware beslissing en de toekomst werd er niet rooskleuriger door. Een echtscheiding, advocaten, rechtbanken, bezoekrecht, verlies van familie en vrienden, verkoop van de woning, verdeling van de inboedel en de ontelbare emotionele ups en downs.

Maar het leven ging verder en mijn zoon werd ouder. Er kwam ook een nieuwe, begrijpende man in ons leven, maar op een dag kwam toch die ene vraag: “Mama, waarom wonen papa en jij niet meer samen?”
In het begin kon ik er met mijn zoon niet over praten. Hoe leg je aan een klein kind uit dat zijn papa ziek is in zijn hoofd? Ik had geen antwoorden. Ik begreep zelf niet eens wat ons was overkomen.
Toen hebben we de stap naar de hulpverlening gezet, meer specifiek de kopp-werking.
Voor ons kwam er eindelijk een periode van rust. De hulpverlener nam niet al onze zorgen weg. Hij was er gewoon.

Na al die jaren kan ik nu zeggen dat mijn zoon van een stil, gesloten jongetje toch uitgegroeid is tot een spraakzame, lange tiener. Vaak vraagt hij zelf om bij de hulpverlener langs te gaan; daar waar hij jaren geleden vaak sakkerde dat hij niet wou. Hij heeft er iemand gevonden aan wie hij zijn gal eens kan spuwen; tegen wie hij zegt wat hij wil en die begrip heeft voor zijn situatie. Hij hoeft niemand te sparen en niets te verzwijgen. Hij kan er zagen en klagen over het bezoekrecht. Hij kan daar zijn wie hij is. En ik als mama kan daar alleen maar gelukkig om zijn!!!

Een 14-jarig kopp-kind geeft een aantal tips voor psychisch zieke ouders

Ook al heb je last van schuldgevoelens … toch is het belangrijk om:

• er met je kind over te blijven praten
• je kind niet te gaan verwennen en alles maar toe te geven
• je kind zoveel mogelijk liefde te blijven geven
• en ook streng genoeg te blijven ten aanzien van je kind

Probeer te genieten van kleine dingen in het dagelijkse leven!

Geniet bijvoorbeeld van elk moment met je kinderen, hoe klein of gewoon ook!

Belangrijk is ook om bezig te blijven, in beweging te blijven, op je eigen tempo!

Een zeer gelukkige moeder

Ik heb een zoon. Samen hebben we een hele lijdensweg afgelegd.
Mijn psychische problemen zijn begonnen tijdens mijn eerste huwelijk: mijn man dronk veel, waardoor er heel veel  financiële problemen waren.
Later ben ik opnieuw gehuwd. Deze relatie was nog slechter dan mijn eerste huwelijk. Na zeven jaar van geweld en van stevig drinken door mijn ex-man, ben ik opgenomen in een psychiatrische instelling.

Mijn zoon en ik hebben altijd bij elkaar steun kunnen vinden, het was schouder tegen schouder.
We hebben veel gepraat, geweend, maar ook af en toe gelachen, omdat we het toch maar weer overleefd hadden.

Ik heb mijn zoon altijd gesteund in alles wat hij wilde ondernemen. Hij wist dat hij bij mij terecht kon met zijn vragen. Ik heb hem duidelijk gezegd dat hij geen schuldgevoel moest hebben over wat we allemaal hebben meegemaakt. Om hem die steun te geven en er voor hem te zijn, zocht ik voor mezelf hulp bij een therapeut.

Het is noodzakelijk om in zulke situaties te blijven praten met je kinderen zodat ze hun vragen kunnen stellen. Dat je hen uitleg en antwoorden geeft over wat hen allemaal overkomt. Het is belangrijk hen te helpen met wat ze willen ondernemen, af en toe een schouderklopje te geven en die ruggensteun te geven die ze zo nodig hebben. Altijd op een afstand toekijken zodat ze nergens mee blijven zitten.

Mijn zoon is afgestudeerd met onderscheiding als licentiaat handelswetenschappen. Hij heeft onlangs een nieuw appartement gekocht, hij heeft een goeie job gevonden. We zijn bijna aan de eindmeet. Mijn zoon heeft mij nu en dan nog nodig en hij weet dan dat ik er voor hem ben en dat hij bij mij terecht kan.