Wil jij hier graag jouw verhaal plaatsen? Via het onderdeel contact kan je ook jouw verhaal doormailen. 

Jongen van 9

Mijn mama is ziek. Niet gewoon ziek maar altijd in de war. Ze woont al meer dan een jaar niet meer bij ons maar in een ziekenhuis.
Ze slaapt veel, rookt veel, weent veel, doet “rare” dingen en belt heel de tijd naar mijn oma.
Vorig jaar wou ze dood zijn. Dat vond ik heel erg. Het maakte mij ook boos. Ik wil mijn mama niet kwijt. Iedere keer dat mama in het weekend naar huis kwam was ik bang dat ze zichzelf zo pijn zou doen dat ze toch nog dood zou gaan.
Als mama zich niet goed voelde zat ze daar maar voor zich te staren. Toen wilde ik haar ook niet meer zien. Ik wilde niet meer mee naar het ziekenhuis.
Mama zegt dat ze mij graag ziet, maar waarom wil ze dan dood? Ze zeggen dat dit komt omdat mama ziek is. Dat versta ik niet altijd.
Mijn mama en papa zijn gescheiden en daarom woon ik nu bij mijn oma. Mijn oma begrijpt dat mijn mama al die rare dingen doet omdat ze ziek is. Anderen zeggen dat mama zich aanstelt en dat ze maar beter haar best moet doen om te genezen. Dit maakt mij helemaal in de war. Je kan toch je best niet doen om te genezen?
Soms kan ik niet slapen en denk ik aan mama. Soms ben ik bang dat mama nooit meer beter wordt en dan doe ik erg lastig bij oma thuis.
Ik weet dat het nog heel lang zal duren voor mama genezen is.
Als we in het ziekenhuis zijn én mama voelt zich die dag iets beter dan spelen we samen tafelvoetbal. Dat vinden we allebei leuk!

Meisje van 8

Mijn mama voelt zich al lange tijd niet goed. Ze weent veel, ligt vaak op de zetel en heeft in niets nog goesting. Ik weet ook niet hoe dit komt maar ik vind het wel erg lastig. Ik probeer haar te troosten en doe daar mijn best voor. Als ze dan weer even kan lachen ben ik ook blij maar meestal duurt dat niet lang.
Soms ben ik bang dat het nooit meer goed komt. Ze gaat wel naar een dokter. Mijn papa zegt dat dit is om haar terug te genezen. Ik weet niet of dit gaat lukken want ze is al vaak bij de dokter geweest en toch wordt ze niet beter. En de laatste tijd drinkt mijn mama ook meer en meer. Ze zegt dat ze dan haar problemen even vergeet maar ik weet niet of dat zo goed voor haar is. Soms hebben mijn mama en papa daar ruzie over.
Gelukkig heb ik mijn papa nog; met hem kan ik nog af en toe leuke dingen doen. Ook al is het ook zwaar voor hem. En natuurlijk is er ook nog mijn hondje. Die is altijd in mijn buurt. Als ik het moeilijk heb komt hij op mijn schoot zitten. Het is alsof hij dat allemaal aanvoelt.
Laatst heb ik mijn juf iets verteld over mijn mama. Ik was wel een beetje bang maar ik ben toch blij dat ik het gedaan heb. Soms vraagt ze mij tijdens de speeltijd hoe het thuis is; dan kan ik iets vertellen en het lucht mij ook wat op. Ik voel me dan ook minder alleen.

Meisje van 11

Weet je wat ik laatst gedaan heb? We moesten in de klas elk om de beurt iets vertellen over onszelf. Ik heb verteld over mijn papa die al een paar jaar verslaafd is aan alcohol. Hij woont niet meer bij ons, ik woon samen met mijn 2 jongere broers bij mijn mama.

Ik vond het wel superspannend om dit te vertellen. Ik had het ook eerst aan mijn mama gevraagd of ik dit mocht zeggen. Voor haar was het ok als ik het echt zelf wou doen. En ik dacht ook wel dat mijn meester me zou steunen, wat hij gelukkig ook gedaan heeft.

Ik was wel een beetje bang voor de reactie van de andere kinderen. Maar dat viel goed mee. Ze hebben veel vragen gesteld, bijvoorbeeld hoe dit voor mij is. Ik heb verteld dat ik mijn papa nog maar af en toe zie. Dat ik het lastig vind dat hij blijft drinken en ook wel eens kwaad op hem ben. En dat ik hem toch ook nog graag zie want het is tenslotte mijn papa.

Weet je wat er nog gebeurde? Er was nog een meisje in de klas die een beetje hetzelfde meegemaakt heeft. Zij heeft dat ook verteld. Zo voelde ik me minder speciaal. Gelukkig hebben we een goeie klas, dat we zoiets kunnen vertellen. In andere klassen is dat misschien niet mogelijk. Toch denk ik dat het goed is om er niet alleen mee te blijven zitten. Erover vertellen helpt me echt wel.