| Mijn gevoelens |
 |
 |
|
We weten dat kinderen van ouders met psychische problemen overspoeld worden door gevoelens die ze zelf vaak niet zo goed begrijpen. Gevoelens die ze niet willen hebben omdat ze denken dat het niet “hoort” om die gevoelens te hebben. Om zo te denken over je papa of je mama. Gevoelens zijn er gewoon! Als er iets fout loopt met je mama of papa dan is het heel normaal dat je “nare” gevoelens hebt. Je kan er niet voor kiezen om je “niet boos te voelen”.
We willen hieronder een beetje uitleg geven hoe het komt dat jij je schaamt over je ouders, of je je verdrietig of boos voelt.
Soms gedragen je ouders zich heel raar, ze zijn in de war, ze zeggen of doen vreemde dingen, ze worden makkelijk kwaad of agressief, … Als je ouder bijvoorbeeld teveel gedronken heeft is dit te zien aan zijn gedrag. Dit is niet leuk voor jou, je wilt ook niet dat andere kinderen je mama of papa zo zien. Je ziet ook dat het er bij een vriendje of vriendinnetje anders aan toe gaat. Daar wordt er meer plezier gemaakt, daar moet je niet altijd stil en op je hoede zijn, enzovoort. Om die reden durf je misschien ook geen vriendjes of vriendinnetjes mee naar huis te nemen. Het is heel normaal dat je je dan voor je ouder schaamt. Je wil gewoon ook een gezonde mama of papa! Probeer erover te praten met die vriendjes die je vertrouwt. Als ze weten wat er met je ouder aan de hand is gaan ze zijn of haar gedrag beter begrijpen.
Als je ouder weer een keertje in de war is en zich vreemd gedraagt dan kan je je heel boos voelen. Je weet wel dat je mama of papa ziek is, maar je voelt je boos omdat jij die er niets kan aan doen, toch mee de gevolgen ervan draagt. Of je bent het beu dat iedereen maar zegt dat je begrip en geduld moet hebben met je zieke ouder. Het is helemaal niet verkeerd om je af en toe eens boos te voelen. Misschien kan het je helpen dat je, als het je teveel wordt, even met een goede vriend of vriendin belt of msn’t. Of je kan ook met iemand praten die je vertrouwt en die vertellen hoe je je voelt.
Je kan je verdrietig voelen omdat je papa of mama zo anders is. Omdat je de “gezonde” mama of papa zo hard mist. Je kan je ook verdrietig voelen omdat niemand rekening houdt met hoe jij je voelt. Dat niemand erbij stil staat hoe het voor jou is om op jouw manier voor je zieke papa of mama te zorgen. Dit is heel erg normaal. Krop dat verdriet niet voortdurend op, maar laat het ook eens zien aan je ouders of aan mensen die je vertrouwt.
Als je papa of mama ziek is, dan kunnen ze er vaak minder goed tegen dat je de gewone dingen doet: spelen, eens ruzie maken met je broer of zusje, een keertje niet opruimen, wat lawaai maken, heel hard lachen, enzovoort. Daardoor heb je soms de indruk dat het jouw fout is dat mama of papa ziek geworden is. Soms zeggen ouders wel een keer iets waardoor je je schuldig voelt. Omdat ze juist door hun ziek-zijn minder kunnen hebben. Jij bent niet de oorzaak van de ziekte van je ouder! Het is niemand zijn schuld. Dit kan immers iedereen overkomen.
Je zou zo graag alles willen doen om er voor te zorgen dat thuis alles gewoon verloopt. Elke dag hoop je dat het vandaag beter zal zijn dan gisteren. Elke keer doe jij je best om je ouders zo goed mogelijk te helpen en om hen “beter” te maken. Maar keer op keer loopt het toch weer mis. Je papa of mama haalt weer een domme frats uit, wordt weer boos, luistert niet naar wat je zegt of doet. Je voelt je machteloos omdat je zo erg je best doet om alles te veranderen en ervoor te zorgen dat alles gelijk blijft. Als kind hoef je natuurlijk niet altijd alles te doen!
Soms kan het je allemaal teveel worden. Waarom moet jou dit nu net overkomen? Waarom kan je papa of mama niet normaal zijn zoals andere papa’s en mama’s? Af en toe wordt je wel eens boos en zeg of roep je lelijke dingen naar je papa of mama. Als mama of papa heel veel zeggen dat ze dood willen denk je misschien ook een keer: was je maar dood dan ben ik van alle miserie af. Nadien heb je er spijt van en denk je dat je een slechte zoon of dochter bent. Het is heel normaal dat je, juist omdat je je ma of pa graag ziet, dat je vanuit je machteloosheid en verdriet een keer lelijke dingen zegt of denkt. |
