| Mijn verhaal |
 |
 |
|
Wil jij hier graag jouw verhaal plaatsen? Via het onderdeel contact kan je ook jouw verhaal doormailen.
Scorpiotwinneke, 21 jaar. Mijn moeder heeft borderline, mijn stiefmoeder Munchausen By Proxy (MBP) en mijn vader heeft ook heel wat psychische problemen maar helemaal geen ziekte-inzicht. Er is voor hem dus nooit opname, behandeling, diagnose en dergelijke geweest. Hij kan ook met zijn handen niet van jonge meisjes blijven. Mijn ouders zijn getrouwd in 1985. 2jaar later werd ik geboren. Het huwelijk heeft niet lang standgehouden. Mijn moeder had depressieve periodes en mijn vader smeet het geld veel sneller naar buiten dan het naar binnen komen kon. Ook was er volgens mij nooit sprake van oprechte liefde tussen die 2. Mijn mama was heel blij met mijn geboorte. Over mijn vader twijfel ik nog steeds of die me eigenlijk wel wou... In 1989 komen ze te scheiden. De scheiding op papier zal duren tot mijn 14jaar ongeveer. Het is een werkelijk vechtscheiding geweest doordat er verschillende partijen die er eigenlijk niks mee te maken hadden er zich mee zijn komen moeien. En ook de soms jarenlange/maandenlange opnames van mijn mama zaten daar voor iets tussen. Een korte periode heeft mijn vader alleen gewoond heel dicht bij mijn school. Ik was toen 2,5-3jaar oud. Dit is de periode waarin hij mij seksueel heeft misbruikt. Dit heb ik pas vele jaren later echt beseft en ik zal mijn gehele leven lang daar de gevolgen van dragen. Mijn vader heeft kort na de breuk met mijn mama een nieuwe vrouw leren kennen. Zij had 3 kinderen. 2 oudere jongens en 1 meisje van mijn leeftijd. Dit zijn dus tot op de dag van vandaag nog steeds mijn 2 broers en mijn lieve schattige zus (ze zit trouwens ook op dit forum). Op het eerste zicht lijkt het allemaal goed te gaan met die 2 maar wanneer je nader kijkt dan zijn er heel wat zaken misgelopen in dat 2de gezinnetje. Dat besefte ik eigenlijk ook pas zoveel jaren later. Ik woonde dus als kind hoofdzakelijk bij mama. Nu dat was op papier zo. Ik ben een aantal keren op jonge leeftijd in pleeggezinnen terecht gekomen en andere momenten hebben mijn grootouders de zorg van mij op zich genomen. Momenten dat mama in staat was haar leven te controleren heeft ze wel voor mij gezorgd. Dit waren soms langere periodes maar vaak is de zorg voor mij op iemand anders zijn schouders terecht gekomen. Als kind heb ik mijn mama wel vaak gemist maar ik heb nooit werkelijk begrepen wat er aan de hand was. Ze was soms weg en soms was ze er wel. In de weekends ging ik dan naar mijn vader en zijn gezin daar. Dat gezin leek mij ook heel normaal. Er was een papa en een mama en de kinderen. Dat gezin werd voor mij iets speciaals aangezien ik geen werkelijk gezin had bij mama... Nu, ik heb ook vaak gehoord dat ik schreeuwend te keer ging toen mijn vader en 'stiefmoeder' me kwamen ophalen om naar hen te gaan. Volgens mama & familie zijn er ook veel momenten geweest dat ik daar niet graag heen ging. Achteraf gezien heel begrijpelijk als ik even naga wat daar allemaal is gebeurd. Mijn stiefmoeder die zwaaide met de staf. Toen vader haar leerde kennen heeft hij haar enkele malen meegenomen naar zijn familie maar algauw hadden die door dat er iets heel mis was met die vrouw en zij was niet meer welkom. Gevolg: mijn vader loog de familie voor dat hij haar niet meer zag en toch jaren aan een stuk leefde hij ermee samen. Hij had dus altijd wel een adres op zijn naam staan waar hij zogezegd alleen woonde en mijn familie kon ontvangen of waar hij even uit de klauwen van mijn stiefmoeder kon raken als het hem te veel werd of hij zijn zin niet kreeg. Jarenlang heb ik geleerd om te liegen tegen de familie want zijn geheim mocht niet uitkomen. Na elk weekend bij vader te logeren (en dus bij dat gezin) werd ik terug gebracht naar mijn grootouders langs vaders kant waar mijn moeder/andere persoon mij terug kwam ophalen. Daar vroegen ze telkens hoe het bij ''papa'' was geweest en dan geloof mij, ik kon perfect tot in details vertellen wat er gedaan was geweest (in mijn leugens). Ik heb nooit verteld dat mijn eten werd ontzegd en ik soms slaag kreeg als ik moe was. Er werd altijd tegen me gezegd dat ik mijn zus en broers en het toen voor mij 'leuke gezin' niet meer zou mogen zien indien ik de waarheid zou vertellen. En dat was inderdaad een ramp voor me dus ik loog met iedereen mee. Het nadeel van dit liegen is nu dat mijn familie langs vaders kan mij helemaal niet geloofd heeft toen ik met de waarheid van alles naar buiten ben gestapt en zij hebben mij dan ook compleet uit de familie verbannen. Dus mijn stiefmoeder zwaaide met de staf. Ze heeft er een heel vreemd idee van opvoeden aan over gehouden en ook haar leefgewoonten kan je niet normaal noemen. Als we even terug polsen bij de familie dan horen we wel eens dat zij inderdaad niet 'normaal' was en psychisch heel wat problemen had sinds haar kindertijd. Zo leefde ze ‘s nachts en sliep ze overdag. Het volledige gezinsleven werd aangepast aan haar, alles draaide om haar. Als kinderen moesten wij overdag in stilte op de kamer blijven want we mochten haar niet wakker maken. ‘S avonds en ‘s nachts kwam dan alles tot leven en moest er vooral gewerkt worden. Dat zij vb om 3u in de namiddag opstond en ons uiteindelijk tot 2u-3u ‘s nachts of veel later wakker hield (en wij volgende dag naar school moesten), daar mocht niet over geklaagd worden. Ze controleerde alles van ons. De speelkamer waar het speelgoed stond was vaak op slot en ze had de sleutel in bezit. Als we dan eens mochten spelen (veelal onder toezicht) en ze merkte dat het speelgoed door elkaar raakte, het moest maar één iets zijn dat ze zag dat we vb een mannetje van playmobiel vast hadden terwijl de lego overal rond lag dan werd ze kwaad en gooide alle bakken speelgoed uit op de grond en wij moesten alles onder toezicht sorteren per soort in de correcte daarvoor bestemde bak. Toen we ouder werden, stonden we expres wat vroeger op (ondanks het late toegelaten uur om te gaan slapen) en dan liepen zus en ik weg van huis. We gingen dan elders in een dorp, in een veld of gewoon ver van huis gaan spelen. Zo mochten we geluid maken en maakten we haar niet wakker. Ook onderweg stolen we wel eens iets qua eten of staken we kattenkwaad uit. Dat wij soms thuiskwamen en de hel losbrak dat namen we erbij... Toen we ouder werden gaf ze ons zogezegd de vrijheid om te spelen (want ze was zogezegd een goeie mama en als wij dat niet heel tof aan haar vonden dan moest er toch wel zwaar iets mis geweest zijn met ons, was haar idee) maar we moesten eerst onze dagtaken volbracht hebben. Deze taken waren zodanig uitgestippeld dat er geen tijd meer over was om te spelen. Ze controleerde tot in de puntjes de taken. Gehele plannen op papier vermeld hingen in huis rond. Per kamer hing een blad van wat er in de kamer moest gedaan worden, wanneer en op welke manier (en hoe snel). Dan was er het weekschema. Dag 1 - die kamer, Dag 2 - die kamer, ... Dat waren dan enkel de kamers. Dagelijks had je dan de taak voor vb koken, was, strijk, bed opmaken, hondenuitwerpselen opkuisen, hondengedeelte schrobben, koer onderhouden, dieren verzorgen, planten water geven (tuin van 2ha groot !!!) of gras af doen met klein grasmaaiertje/tuinschaar!!!! En ga zo maar verder. Dan waren er nog eens de aparte projecten die zijzelf organiseerde; werkhok maken, veranda bouwen, stoelen maken, enz, enz. Die waren meestal voor na de dag&kamer taken. Qua taken en werken kon ze dus werkelijk de gekste zaken bedenken!?? Als het niet goed was wat je deed, kreeg je straf of mocht je gewoon herbeginnen. Ik heb haar zeer zelden zelf zien werken, meestal staat of zit ze naast ons met eten en drank, sigaretje roken en commanderen! Ze ontzegde ons ook eten. (Ze had alles in een kast opgesloten, achter slot en grendel onder haar hoede). Maar ze zorgde er wel voor dat als de boodschappen er kwamen, wij allemaal moesten helpen en kijken wat er in de kast terecht kwam. Daarna ging die op slot. In onze kast (van de kinderen) stond (oud)brood en confituur. Of soms gewoon helemaal niks. Soms was er choco, maar dat was pas als ze goed gezind was (en als we daar ook niet ontzettend dankbaar voor waren dan was er alweer heel wat mis met ons, was haar gedachtegang). Zij zelf at vlees voor onze neus, of dronk lekkere yoghurt, of at chocolade en snoep enzovoort voor onze neus. Soms zond ze ons naar de (buurt)winkel of slager om te gaan halen wat zij wou eten en dan at ze het voor onze neus op. Ze moest in een extreem goede beu zijn indien ze het deelde met de kinderen. Meestal vroeg ze ons om bij haar te gaan zitten en te kijken hoe ze iets at. Keek je niet dan was je geen goed kind. Het werken zoals ik al eerder vermeldde, begon telkens in de namiddag en liep soms tot uren en uren in de nacht door. Was je moe dan mocht je dat niet tonen, werken zou je. Dit ging van stoelen maken tot veranda maken tot muren metselen, ... We verhuisden ook vaak, liefst zo oud mogelijke huizen zodat er altijd veel werk was... Ook tijdens dat werk controleerde ze hoeveel je dronk (drinken stond er meestal wel maar dat was om naar te kijken, ons te leren ons te beheersen). Indien je ging drinken, was je een slappeling, werd je gestraft omdat dat niet mocht, kreeg je een klop of ga maar verder... We hebben soms echt zitten smeken dat ze ons zou laten gaan slapen maar dat gaf meestal omgekeerde effect. Soms als ze je dan uiteindelijk liet gaan slapen haalde ze je als je net lag te slapen terug uit je bed want net die taak was niet goed gedaan en als straf mocht je die dan even gaan doen. Nu, over het algemeen zoals ik al zei woonde ik bij moeder/grootouders langs moeders kant. Dit tot mijn 14de. In al die jaren was die situatie er maar ik had een enorme tolerantie tegenover mijn stiefmoeder. Zij gaf mij namelijk de steun, de liefde, ... die mijn moeder me zo vaak niet gaf. Dit omdat mijn mama Borderline heeft en dus heel vaak was opgenomen of zelf zodanig in de rats zat dat ze gewoon niet naar me kon kijken. Rond mijn 9de levensjaar word bij mama dan nog eens een kind geboren en de aandacht die er is van mama ging uit naar die baby/peuter. Mijn tolerantie voor mijn stiefmoeder en haar daden (die toen niet altijd tegen mij gericht waren, indien wel ik het er gewoon bij nam en waarvan ik niet alles wist want ik was niet elke dag (enkel het weekend) bij dat gezin) hebben mij uiteindelijk, ook in combinatie met stiefmoeder haar manipulatieve gebeden/bevelen, ertoe aangezet om bij het gezin vader-stiefmoeder te gaan wonen. Ik moet zeggen dat ik dat nooit voor mijn vader heb gedaan maar wel voor mijn stiefmoeder (die mij heel erg in haar macht heeft gehad). Bij mijn vader heb ik mij nooit goed gevoeld. Er werd dus een proces opgestart om via gerecht&rechtbank mij bij mijn vader te laten gaan wonen. Dat was in de zomer van mijn 14jaar. Nu in die zomer (ik woonde er in de zomervakantie al want mama was opgenomen en ik ging gewoon niet terug naar huis in de vakantie met de intentie gewoon daar te blijven wonen bij mijn zusje en gezin 'stiefmoeder-vader' ) is er heel wat verkeerd gelopen. Er kwamen hevige ruzies tussen vader en stiefmoeder. Ruzies waarbij geweld en de boel kort en klein slaan alledaagse koek was. Mijn 2de oudste broer van het gezin had ondertussen zijn school stopgezet en de caravan die van stiefmoeder was opgeknapt om op ons domein daarin te wonen zodat hij niet meer bij ons moest binnen komen. Later zal hij ook ons domein verlaten aangezien stiefmoeder hem vaak aanvalt (soms met echt intentie tot doden (keelgrijpen enz)). Mijn oudste broer blijft soms gewoon van huis weg en die gaat dan heel veel werken. Alles wat hij verdiende moest hij volledig afgeven, niks mocht hij overhouden maar hij was tenminste het huis uit. Mijn zus en ik bleven alleen achter en wij moesten/probeerden de brokken telkens te lijmen tussen vader en stiefmoeder. Nu, achteraf word ons wel duidelijk dat die beiden er vaak gewoon een spel van maken om ons te tiranniseren. In de week dat zou beslist worden in de rechtbank dat ik bij vader zou gaan wonen gebeurde het 'ondenkbare'. Mijn gezin (waar ik ondertussen wel al doorhad dat het misliep) scheidde. Dit omdat er een andere man in stiefmoeder haar leven was (kerel van 3keer jonger dan zij) en mijn vader wou die niet. Ze vertrok met die kerel en met mijn zus... Ik bleef alleen met vader achter. De periode die er op volgt is zeer chaotisch. Het gezin blijft een tijd in 2 delen gesplitst, komt dan kort samen om kort terug te splitsen. Er zijn eigenlijk constant 2 adressen waar we ofwel allemaal tegelijk eens vertoeven ofwel de 2 delen apart verspreid. Ook helpt mijn stiefmoeder die jongen waarmee ze een relatie heeft in de psychiatrie. Hij had epilepsie en schizofrenie. Ze ontnam hem telkens zijn medicijnen waardoor die kerel niet leven kon. Ik weet niet of hij ooit terug 'tot onze wereld' is gekomen. Toen ze die uit haar macht had verloren ging ze over naar een volgende man met kinderen. Telkens met kinderen. En die kinderen probeerde ze dan altijd tot de hare te maken. Soms was de man mans genoeg en stelde hij zijn grenzen door te vertrekken. Soms werd die man mishandeld, opgesloten in huis, eten ontzegd zodat zij aan de kinderen kon. Uiteindelijk was mijn vader altijd het 5de wiel aan de wagen. Hij heeft de brui gegeven aan de relatie met haar en ging alleen wonen (ik was ongeveer 15 jaar oud). Ik wou bij mijn zus blijven aangezien zij de enige was die mij een reden geeft aan het leven. Mijn vader was daar tegen en heeft met dreigen van zelfmoord mij meegekregen zodat ik alleen met hem op appartementje van 1 kamer ging wonen. Daar word ik door hem uiteindelijk verwaarloosd, vernederd, mishandeld, begluurd, pogingen tot aanranding, … Ik word een eindje van zus en stiefmoeder weggetrokken. Vader gaat elke avond naar hen toe, hetzij om ''leuke'' dingen te gaan doen, hetzij om stiefmoeder tegen te houden van een moord te begaan. Ik herinner mij ook dat wij in het verleden soms moesten vluchten omdat er zogezegd mannen en mensen achter ons aanzaten die ons in elkaar wilden slaan of vermoorden. Dit waren natuurlijk later gezien allemaal overdreven leugens van mijn stiefmoeder om aandacht te krijgen. Ze had/heeft immers MBP! Regelmatig maakte ze dus wel grote verhalen en ging bij hulpverleners aankloppen om daar hulp te krijgen. Altijd werd haar onrecht aangedaan, zodanig dat wij in armoede moesten leven (want het geld vloog ook al jarenlang sneller buiten dan binnen kon komen) en dat de kinderen ziek waren (die ze zelf ziek maakte en mishandelde). Ze was ook al die tijd op de hoogte van het misbruik van vader naar zus toe (en naar mij). Ze heeft daar nooit iets voor ondernomen. In tegendeel, ze heeft mij op een gegeven moment bij mijn vader achtergelaten en ons zelf geleerd hoe mijn zus en ik tegen mijn vader moesten vechten. Ze trainde ons door ons tegen de oudere broers te laten vechten. Wij zagen dit als een spel toen. Dus kortom gezegd ze liet ons mishandelen, mishandelde ons zelf, ontzegde ons eten, drinken en slaap en heeft heel veel gedaan op psychisch vlak. Zaken die nog jaren zullen blijven hangen. En niemand die ooit iets deed ondanks dat mijn zus en ik toch wel vaak signalen deden uitschijnen naar buitenwereld. Ook mijn familie heeft mij vaak in de steek gelaten zodat ik uiteindelijk heb opgegeven met proberen hulp zoeken. In 2005 zijn wij allemaal uit haar klauwen geraakt. Nu heb ik geen contact meer met haar, noch mijn vader, noch familie van mijn vader. Het misbruik is in proces gekomen maar er is nooit iets van gekomen ondanks de harde bewijzen. Ik ben op mijn 16de met behulp van het comité bijzonder jeugdzorg uit stiefmoeder en vaders klauwen gehaald. Ik ben op internaat terecht gekomen. En in het weekend ging ik terug naar mama/familie van mama. Dit is waar ik tot op heden nog steeds woon. (In het huis van mijn mama - terwijl mijn mama heel vaak in het ziekenhuis ligt wegens zware depressies en hervallen in suïcidale neigingen). Mijn mama heeft dus borderline. Op dit moment (2009) is zij al een eind in een zeer slechte periode. Haar (zoveelste) opname is gestart in 2007 en ze is nog steeds opgenomen. De ziekte uit zich nu vooral in zelfverminking (verbranden in erge mate), psychoses, weglopen, zelfmoordgedachte & pogingen, zeer wankele persoonlijkheid, zware downs, kortstondige up's, drugs&drank, ... Wij weten niet of zij nog naar huis zal komen wonen en leven dus in een grote onzekerheid. Mijn broertje (2de kind van mama) word nu bij familie opgevangen sinds het begin van haar opname. Ikzelf ben werkende en aan het kijken om alleen te gaan wonen in mijn eigen stek. Ik heb misschien een sterk levensverhaal en het heeft mij gemaakt tot wie ik ben. Het is zwaar en nog alle dagen worstel ik met de feiten, mezelf, gevoelens. Maar ik durf af en toe eens dromen en ik durf zeggen dat voor iedereen er altijd wel eens iets beters komt! Zoals een vriendin ooit tegen me zei (en ik hoop dat ze het ooit leest) Niets van wat we in ons leven doorstaan doet ons op of onder gaan. Maar de wijze hoe we naar dit alles kijken, doet ons verarmen of verrijken! Jammer genoeg heeft deze vriendin me verlaten en ik hoop dat ze het ooit wel eens leest... Scorpiotwinneken Vrouw van 36 Ik ben een vrouw van 36 jaar, gescheiden, moeder van drie kinderen. Mijn verhaal begint eigenlijk al van voor de geboorte. Mijn moeder was ongehuwd, manisch depressief en nam vaak drugs. In een manische periode ben ik verwekt door een toevallige voorbijganger. Een dag later zou het waarschijnlijk een andere man geweest zijn. Als kind ben ik vaak bij mijn oma geweest toen moeder het weer eens niet zag zitten en opgenomen werd. Zelf begreep ik daar niet zoveel van. Wel wist ik al heel vroeg dat er meer moest zijn onder de zon dan het schamele gezin waarin ik me bewoog. Als ik door het raam keek ’s avonds zag ik de katjes van de buren met hun moeder spelen. Ik voelde een tekort dat ik niet kon plaatsen. Gelukkig was oma er af en toe. Zij gaf me fatsoenlijk eten en hielp me als het thuis weer eens te erg was. Mama lag dikwijls stoned op de grond, soms met andere druggebruikers samen. Het stonk daar verschrikkelijk. Naar mij keek ze dan niet om en ik moest dan maar zelf voor eten zorgen. ’s Anderendaags lag ze dikwijls in bed, misselijk en depressief en riep ze dat ze me helemaal niet gewild had. Wat moest ze met me. Ik voelde me met de jaren slechter en slechter worden. Het feit dat ik mijn moeder niet echt kon helpen, ook al deed ik zo mijn best, maakte me onzeker. Ik droomde vaak dat ik dokter wou worden en deed dan ook erg mijn best op school. Toch wou het niet lukken. Ik moest vaker van school thuisblijven om het huishouden te doen of om bij moeder te blijven als ze weer zelfmoordgedachten had. Ik durfde er met niemand over te praten. Nu kun je op internet van alles lezen over ziektes maar toen was dat niet zo. En in elk geval hadden we geen pc, geen krant. We hadden niet zoveel geld. Mama kreeg een uitkering van het ocmw, maar door de drugs was dat geld vlug op. Soms bracht ze mannen mee naar huis en moest ik op mijn kamer blijven. Mijn kamer was het enige plaatsje waar ik me veilig voelde, samen met mijn dagboek. Op mijn 18de ben ik met de eerste (de beste) jongen die ik tegenkwam getrouwd. Het was een vlucht om thuis weg te zijn. Ik was zwanger van een tweeling en het werd een moeilijke zwangerschap. Mijn man was ook te jong om een gezin te hebben en al vlug na de bevalling is hij weggegaan. Ik wou zo graag een betere moeder zijn dan de moeder die ik gehad had. En toch kreeg ik het moeilijk. Ik stond er alleen voor, en net zoals ik zouden de kindjes geen vader hebben. Maar ik kon hen wel liefde geven. Ook ik moest van een uitkering leven en kon zo de kinderen niet alles geven wat ik wou. We woonden erg klein in een pand vol schimmel en vocht en de kinderen hadden astma en eczeem. Ze werden geplaatst in het zeepreventorium in De Haan. Ik kon hen niet gaan bezoeken omwille van te weinig geld. Ik voelde me mislukt in datgene wat ik zo graag had gedaan, een goeie moeder te zijn. Dan leerde ik een man kennen met wie ik een zoontje kreeg. Maar ook deze relatie liep mis. Hij geraakte aan de drugs en sloeg me. Ik voelde me alsmaar slechter en slechter in mijn vel zitten en werd depressief. Kind en gezin kwam langs en zeiden dat als het zo bleef het comité zou ingeschakeld worden en mijn zoontje geplaatst zou worden. Op een gegeven dag ben ik naar een vluchthuis gegaan en vanaf dan is alles beetje bij beetje veranderd. Ik leerde daar andere moeders kennen die gevlucht waren. Ik sprak met leeftijdsgenoten die ook nooit een ‘normale’ thuis hadden gekend. Ik zag dat er bepaalde patronen terugkwamen. En ook hoe moeilijk het is om een goede moeder te kunnen zijn als je het nooit geleerd hebt. Ik had gesprekken met een begeleidster en zij verwees me door voor individuele therapie. De dag dat ik daar begonnen ben heeft mijn leven totaal veranderd. De zelfmoordgedachten die ook ik had zijn onder controle. Ik weet nu vanwaar de pijn en de onmacht van binnen komen. Heb woorden gevonden om daarover te leren spreken. En al heeft het jaren geduurd. Het is de moeite waard geweest. De kinderen zijn terug bij mij en er is nog thuisbegeleiding via Kind en gezin. Ook heb ik veel praktische oudertips gekregen van lotgenoten en een groep ouderschapsondersteuning die ik gevolgd heb. Ik heb het grote tekort dat nooit ingevuld werd op een of andere manier kunnen verwerken. Door erover te spreken, verdriet te hebben en door dingen terug in handen te hebben genomen. Ik volg nu avondonderwijs potten bakken en heb al een eigen atelier waar ik toekomst in zie. Ik hou van mijn kinderen en weet nu dat ik mijn eigen tekorten en verlangens eerst zelf moest bekijken om verder te kunnen gaan. Ik denk dat vele mensen niet kunnen inschatten wat het betekent om alleen thuis te moeten zorgen voor een zieke moeder. En dat er niemand is (behalve mijn oma) die er voor mij was. ’s Avonds thuis komen van school en niemand die vraagt hoe het met je gaat. Toen mijn therapeut voor het eerst vroeg ‘hoe gaat het met jou?’ toen heb ik uren geweend. Dat ik zelf iets mocht voelen, dat ik er mocht zijn, dat waren intense gesprekken. Mijn vader zal ik nooit kennen en mijn moeder verblijft nu al jaren in psychiatrie. Ik bezoek haar af en toe en heb medelijden met haar. Haar vader was ook manisch depressief en waarschijnlijk heeft ze daar ook niet om gevraagd. Vroeger wist men in de psychiatrie ook al niet juist wat het was en hoe er mee om te gaan. Eigenlijk ben ik dankbaar dat ik die ziekte niet geërfd heb en dat ik meer op mijn bonneke trek. Ondertussen woon ik samen met een goeie man die ik op de avondschool tegenkwam. Ook hij heeft het vroeger moeilijk gehad en samen verstaan we mekaar heel goed. Hij probeert een goeie vader voor de kinderen te zijn ook al zijn die nu groot. Wat ik vooral wil zeggen is dat hoe moeilijk je het als kind ook gehad heb, je kunt uit de wirwar van gevoelens uit geraken door lotgenoten, chatten, begeleiding, therapie, goeie vrienden, … Iedereen heeft recht op een goed leven ook al komt het wat later.
Jongere van 20 In mijn herinnering heeft mijn vader altijd een alcoholverslaving gehad. Ik ben de oudste thuis en heb nog 2 jongere zussen van 13 en 15 jaar. Ik heb mijn vader al zeer vaak dronken gezien, eigenlijk meer dronken dan nuchter. Hij is hiervoor ook verschillende keren opgenomen geweest. Telkens als hij terug thuis kwam na een opname was ik bang dat hij zou hervallen en dat gebeurde meestal ook. De opnames van mijn vader waren voor ons eerder een rustperiode thuis. Ik zeg dit niet graag maar op den duur had ik liever dat hij opgenomen bleef, dan heerste er thuis een veel betere sfeer. Eigenlijk heb ik meer de rol van papa opgenomen in ons gezin dan mijn eigen vader. Mijn moeder was niet sterk genoeg om tegen mijn vader in te gaan; zij durfde of kon ook niet de stap zetten om te scheiden terwijl ik in haar plaats dat al lang gedaan zou hebben. Ik denk dat mijn moeder zich ook nooit goed gevoeld heeft. De keren dat ik haar moest troosten of ondersteunen zijn niet te tellen. Ik was er voor haar in plaats van zij voor mij. En ik moest dan ook nog voor mijn zussen zorgen. Vroeger, toen ze klein waren, lieten ze dat nog toe maar nu ze ouder zijn heb ik er ook niet veel meer over te zeggen. Die alcoholverslaving van mijn vader is echt wel vreselijk. Ik heb ook nog lange tijd gedacht dat ik mijn vader van de drank zou kunnen houden. Ik hield hem dan in het oog, probeerde ervoor te zorgen dat hij niet op café ging en haalde zeker geen alcohol in huis. Ik heb hem zelfs nog naar de AA gebracht om er toch maar zeker van te zijn dat hij er zou geraken. Nu denk ik daar anders over en weet ik dat hij het alleen moet doen. Het heeft wel lang geduurd eer ik dit echt besefte. Ik richt me nu vooral op mijn studies. Ik heb er hard voor moeten vechten om op kot te kunnen gaan. Dat was geen makkelijke beslissing want ik wist dat ik dan mijn moeder en mijn zussen alleen zou achterlaten met mijn vader. Nu belt mijn moeder me nog vaak tijdens de week en vraagt ze of ik naar huis kom. Geloof me, het is dan keimoeilijk om te zeggen dat ik dat niet doe. Soms doe ik het toch nog want dan heb ik zo’n medelijden met haar dat ik het niet kan laten. Achteraf heb ik er meestal spijt over. Ik probeer stilaan meer bezig te zijn met mijn eigen toekomst. Door hogere studies te doen kom ik in contact met andere jongeren en dat doet wel deugd. Door op kot te gaan kan ik geleidelijkaan ook meer afstand nemen van mijn thuis. Als ik nog thuis zou wonen zou dit niet lukken, denk ik. Ik probeer meer en meer voor mezelf op te komen, dat is niet makkelijk want ik voel me direct schuldig. Toch lukt het me al af en toe en dat geeft me moed om vol te houden.
|
