| Mijn leven |
 |
 |
|
Je bent nu volwassen en je wil je eigen leven verder uitbouwen, los van je gezin van herkomst. Dit is geen vanzelfsprekende stap, eigenlijk voor geen enkele jongere en zeker niet voor jou als kind van een psychisch zieke ouder. Mogelijk besef je nu maar hoe je in een uitzonderingssituatie opgroeide en wat je tekort gekomen bent. Hoe geïsoleerd je altijd geleefd hebt en hoe moeilijk het nu is om je plaats te vinden in die "nieuwe" grote wereld.
Het ouderlijk huis verlaten is ook afscheid nemen van je kindertijd. Enerzijds biedt dit kansen en mogelijkheden want je kan je verleden een stukje achter je laten. Anderzijds maakt het je onzeker en bang: je beseft nu goed wat er allemaal misgelopen is en wat de gevolgen concreet voor jou zijn.
Als kind van een ouder met een psychische ziekte heb je geleerd om zorg te dragen voor een ander. Misschien was dit voor jou vanzelfsprekend en deed je dit spontaan. Mogelijk had je geen keuze en werd je door je ouders of door de omstandigheden verplicht om steeds klaar te staan voor je ouder of je broers of zussen.
Net omdat je dit gewoon was is de kans groot dat je als volwassene ook voortdurend gaat zorgen voor de ander (je vrienden, je partner, je kinderen, je buren, je collega, ...). En dat je jezelf hierbij "vergeet" en daardoor in de problemen komt.
Minder zorgen voor de ander kan je echter leren. Wees kieskeurig in wat je wel en niet wil doen voor de ander. Zet op tijd en stond je eigen wensen en verlangens centraal. Dit gebeurt niet vanzelf, dit vraagt dagelijkse oefening. Probeer dit al te doen bij mensen die je vertrouwt (je partner, vrienden, ...).
Wanneer je een relatie aanknoopt merk je dat dit niet altijd van een leien dakje loopt. Voor alle duidelijkheid, relaties aangaan en onderhouden zijn voor niemand probleemvrij maar voor jou, met jouw geschiedenis, kan dit minder evident zijn. Je hebt bijvoorbeeld moeite om je kwetsbaar op te stellen en komt daardoor koel en afstandelijk over. Of je neemt anderen té snel in vertrouwen met het risico dat je vertrouwen misbruikt wordt. Je verlangt heel erg naar een intieme relatie maar je stuit keer op keer op je angst en onzekerheid. Dit maakt je soms moedeloos.
Toch loont het de moeite om niet op te geven. Het is van belang dat je jezelf stap voor stap beter leert kennen. Hoe beter je jezelf kent, hoe minder bang je wordt en hoe je minder je gaat twijfelen. Dit komt echter niet vanzelf; het vraagt tijd en moed om aan jezelf te werken. Zoek, indien nodig, hiervoor gepaste (professionele) hulp.
Als je een kind krijgt kom je onvermijdelijk terug in contact met je eigen kindertijd, dat is voor iedereen zo. Mogelijk roept het voor jou niet zo'n goede herinneringen op. Dit kan heel verwarrend zijn want uiteindelijk wil je het allerbeste voor je kind; misschien wil je het zelfs beter doen dan je eigen ouder. Jij hebt immers gezien hoe het niet moet dus je hebt het beste scenario voor ogen.
Het is pijnlijk om vast te stellen dat het niet altijd loopt zoals je zou willen. Bovendien heb je de opvoeding van je kind niet volledig zelf in de hand. Ook de ruimere omgeving (familie, school, vrienden, ...) heeft een grote invloed op je kind waar je zelf geen controle over hebt.
Leg de lat voor jezelf dus niet te hoog. Wees tevreden met wat je doet en besef dat teleurstellingen en frustraties voor je kind onvermijdelijk zijn. Hierdoor kan je kind groeien met jou als veilige basis waar het op kan terugvallen. |
