| Mijn gevoelens |
 |
 |
|
Soms gedragen je ouders zich heel raar, ze zeggen of doen vreemde dingen, ze worden makkelijk kwaad of agressief, … Als je ouder bijvoorbeeld teveel gedronken heeft, is dit meestal te merken aan zijn gedrag. Dit is niet leuk voor jou en je wilt ook niet dat andere mensen je ouder zo zien. Het is eigenlijk heel normaal dat je je in zulke situaties schaamt voor je ouder. Om die reden durf je misschien ook geen vrienden of vriendinnen thuis te ontvangen, uit angst voor lastige situaties. Toch moet je opletten dat je je hierdoor niet gaat afsluiten van je vrienden. Probeer erover te praten met vrienden die je vertrouwt: misschien gaan ze dan beter begrijpen wat er met je ouder aan de hand is. Dit kan je heel wat genante momenten besparen. Soms stel je vast dat het bij een vriend of vriendin er anders aan toe gaat: ze gaan anders met elkaar om, er wordt meer plezier gemaakt, ze zijn vriendelijker tegen elkaar. Dit is soms erg moeilijk om te zien want het confronteert je met datgene wat je moet missen. Vergeet echter ook niet te genieten van zulke momenten in een ander gezin, het kan je maar deugd doen.
Misschien denk je dat het door jou komt dat je ouder problemen heeft. Dit klopt echter niet. Jij bent immers niet de oorzaak van de ziekte van je ouder, ook al geeft je ouder je soms dit gevoel, gewild of ongewild. Eigenlijk is het niemand zijn schuld, want ook je ouder kiest hier niet voor. Soms overkomt mensen dit zonder dat ze er iets aan kunnen doen. Ze moeten wel proberen de gevolgen van de ziekte op anderen zo klein mogelijk proberen te houden en zich bijvoorbeeld laten behandelen door een dokter of therapeut. Dat is wel hun verantwoordelijkheid en daar mag je je ouder wel op wijzen. Of je ouder hiermee rekening wilt/kan houden is nog maar de vraag maar je hebt wel het recht om dit te doen. Waarschijnlijk wil je al het mogelijke doen om ervoor te zorgen dat het thuis terug normaal wordt. Elke dag hoop je dat het vandaag beter zal zijn dan gisteren. Als het dan toch weer niet lukt omdat bijvoorbeeld je ouder weer kwaad wordt of niet naar je luistert, is dit wel erg frustrerend voor jou. Je voelt je machteloos omdat je zo je best doet en er toch niets verandert. Misschien moet je leren aanvaarden dat jij je ouder niet kunt helpen, hoe goed je ook je best doet. Dit duurt meestal een hele tijd voor je dit echt beseft maar éénmaal je dit weet, kan het voor jou wel enige rust brengen. Soms kan het je allemaal teveel worden. Je vraagt je af waarom jou dit moet overkomen of waarom je ouder niet kan zijn zoals andere ouders? Soms word je erg boos en slinger je hen allerlei verwijten naar hun hoofd. Meestal heb je er nadien spijt van en denk je dat je een slechte zoon of dochter bent. Dit klopt echter niet: je voelt je gewoon schuldig omdat je eigenlijk je ouder geen pijn wilt doen. In je diepste binnenste zie je je ouder immers nog graag. Maar het is heel normaal dat het je soms teveel wordt en dan doe je of zeg je zulke dingen. |
