Wil jij hier graag jouw verhaal plaatsen? Via het onderdeel contact kan je ook jouw verhaal doormailen. 

Meisje van 13

Ik ben een meisje van 13 jaar en ik heb al veel meegemaakt.
Toen ik nog heel klein was kon mijn moeder niet voor mij zorgen. Ze is manisch- depressief.

Mijn vader moest hard werken voor centen te verdienen en omdat hij een restaurant had was ik veel bij mijn mammie en pappie. Dat zijn de ouders van mijn papa.
Ik heb tot mijn vijf jaar het meest bij mijn pappie en mammie verbleven. Ook wel bij mijn papa maar niet bij mijn mama. Ze lag in het ziekenhuis.

Op mijn 5 jaar zijn mijn ouders gescheiden en is mijn vader bij zijn nieuwe vriendin gaan wonen. Samen hebben ze nu 2 kinderen. Met de oudste verschil ik 6 jaar in leeftijd, met de jongste 8/9 jaar. Dit is ook niet gemakkelijk voor mij.

Nog altijd is mijn mama vaak ziek. Ze heeft door haar ziekte ook een alcoholprobleem.  
De laatste keer was heel erg waardoor ik ze nu liever niet zie. Maar toch mis ik ze erg.
Het is ook moeilijk om de hele tijd bij mijn papa te zijn. Hij is veel strenger.
Dus je ziet je bent niet de enige met problemen.

Meisje van 16

Mijn moeder vertoont tekenen van vroegtijdige dementie, een veroudering van de hersenen.
Ze is achterdochtig en heeft woedeaanvallen. Ze doet egoïstisch en is snel jaloers op mensen. Ze leeft in haar eigen wereld en kan niet goed volgen wat er in de realiteit gebeurt. Als ze kwaad is, kan ze erg agressief worden. Ze begint dan te roepen en te tieren en slaat mensen af en toe ook.  
Dit is zeer stresserend en vermoeiend. Ik ben gewoon bang voor haar als ze zo agressief doet. Het is verwarrend voor mij. Als familie op bezoek komt, schaam ik me vaak voor haar gedrag, dan blijf ik wat uit haar buurt.

Ik neem het huishouden voor mijn rekening: wassen, strijken, poetsen en soms ook koken.
Via een begeleidster van het CLB heb ik de stap gezet om een cursus voor kopp-kinderen te volgen. In zo’n cursus komen leeftijdsgenoten samen die een ouder hebben met een psychiatrisch probleem. Hier wordt gesproken over de problematiek van mijn moeder en hoe ik ermee kan omgaan. Het is voor mij echt de moeite waard om hieraan deel te nemen. Ik weet nu al iets meer over hoe ik met mijn moeder moet omgaan zodat ze niet agressief wordt.

Jongere van 14

Meisje van 15

Ik ben een meisje van 15 jaar. Mijn vader heeft een alcoholverslaving.
Mijn vader is een leuke, toffe papa. Als hij gedronken heeft, kan zijn gedrag helemaal omslaan. Hij leeft dan in zijn eigen wereldje en kan zichzelf dikwijls niet meer onder controle houden. Mijn ouders zijn nu ongeveer een jaar gescheiden omdat het te erg werd. Voor de scheiding was ik gesloten en teruggetrokken. Ik voelde me dikwijls slecht en verdrietig. Ik praatte nooit over iets en kropte mijn gevoelens op. Ik durfde er niet over te praten.

Toen dacht ik: “Wat zullen ze nu wel niet denken?” Tot het me teveel werd. Ik heb overwogen om erover te praten met een hulpverlener en voelde me veel beter. Het luchtte op, al was het de eerste keer niet simpel.

Maar ook als er nu iets is, praat ik er graag over. Het lucht echt op door erover te praten. Nu ben ik ook geen gesloten boek meer, maar ik ben helemaal opengebloeid: heb veel vriendinnen en ga ook graag weg, weg van de zorgen.

Meisje van 17

Op school had ik nooit aan iemand verteld dat mijn moeder voor de zoveelste keer was opgenomen. Ik werd gezien als een stout meisje dat altijd opstandig was. Mijn therapeute (waar ik naartoe moest omwille van mijn gedrag) heeft me laten inzien dat ik een kopp-kind ben en dat erover praten heel wat duidelijk maakt en ik me beter zal voelen. Ik maak er sindsdien ook geen geheim meer van. Het leven is voor mij heel wat gemakkelijker geworden sinds ik weet dat ik niet de enige ben.

Meisje van 16

Papa de kluizenaar

Mijn ouders zijn gescheiden. Mijn vader is schizofreen.

Ik was tijdens het weekend bij mijn papa. Ik kijk er altijd tegenop, het is altijd weer een gevecht met schuldgevoelens als ik niet ga. En als ik naar papa ga, wordt ik weer geconfronteerd met zijn ziekte.
Papa doet niet veel, soms is hij zelfs een beetje angstaanjagend. Hij zit op een stoel, voor zich uit starend met een lege blik in z’n ogen. Alsof alles om hem heen verdwenen is en alleen de wereld waarin hij leeft nog bestaat. Een wereld van waanbeelden, van verleden, heden en verzinsels. Hij komt niet buiten, is bang van mensen, wast zich niet, heeft nergens zin in. Alleen die stoel en de verzonnen onbekende wereld zijn van belang.

Je praat tegen hem en hij hoort je niet, je roept…maar krijgt geen reactie. Soms vraag ik me af of hij dood is en check dan of zijn hart nog klopt. Het lijkt alsof hij in een geluidsdichte box zit.

Een andere keer voelde mijn papa zich zo slecht dat ik er de politie en een psychiater bij moest halen. Ik hoopte dat zij iets konden doen voor mijn papa en dat ze hem zouden laten opnemen. Het gebeurde echter niet want mijn papa was niet akkoord met een opname… en dan kan de psychiater niets doen. Heel frustrerend is dat en ik word er ook enorm kwaad van! Terwijl ik papa zo gesmeekt had dat hij zich zou laten opnemen. Maar het leverde allemaal niets op en zo bleven de problemen voortbestaan.

Wie kan ik daarvan de schuld geven? Mezelf?…Neen, doe dit niet! Geef jezelf geen schuldgevoel, hoe erg de ziekte ook te zien is, het maakt niet uit, wees sterk! Jij bent het slachtoffer. Redt jezelf! Praat met je ouder, hoe moeilijk het ook is. Praat zelf met een hulpverlener.
Lucht je hart; echt het helpt! Je leert jezelf niet weg te cijferen en terug jezelf te zijn. Het onbezorgde kind zoals de meeste van je klasgenootjes, het zal wel even duren voor het weer terugkomt maar je mag het niet opgeven: blijf erover praten en zoek hulp voor jezelf.

Misschien kan je aansluiten bij een Kopp-groep waar je samen met leeftijdsgenoten over je situatie kunt praten; dit helpt echt want daar heb ik geleerd dat ik mezelf niet mag vergeten. Na het volgen van zo’n groep voelde ik me altijd stukken beter.

Toen ik 10 was zijn mijn ouders gescheiden, mijn echte vader vond ons en mijn moeder “niet normaal”, ik heb adhd en ons moeder heeft een bipolaire stoornis, Manisch Depressief.
Ik en mijn vader kwamen totaal niet overeen, 3 jaar heb ik tegen mijn zin bij hem moeten wonen omdat mijn zuster ons samen wou houden, mijn o zo lieve zus dacht dat ze moeder kon zijn over mij. Mislukt.

Toen ik 13 was, hertrouwde onze papa, nooit heb ik haar aanvaard. Ze was de indringer en natuurlijk vloog ik buiten,  met de laatste woorden, ooit zul je inzien dat je moeder ziek is en die dag zul je spijt hebben dat je hier vertrekt en die dag zul je er alleen voor staan!

Waar haalde hij het recht om Mijn moeder Ziek te noemen? IK vertrok, liet alles maar dan ook alles achter, van Antwerpen naar Lokeren.

Mijn mama was alles voor me, altijd stond ze er voor mij, altijd tot de dag dat ze vertrok 3 jaar geleden, zonder mij. Maar dat heb ik haar kunnen vergeven.
Ze woonde ook samen met een nieuwe vriend, we konden weer een gezin zijn dacht ik, maar verkeerd gedacht, ons ma was niet meer wie ik kende. De ene moment was ze supergelukkig en een andere keer zou ze zelfmoord kunnen plegen...
Ik kon niet volgen, waar was mijn mama die altijd zo sterk was en die er altijd voor mij geweest was?

Haar vriend kon er niet mee om, hij dronk en kwam dan thuis en toen begon het feest altijd. Ik moest haar wel beschermen, wie zou het anders doen? Dus ik beschermde ons mama?
Ik loog op school altijd dat ik van de trap gevallen was of zo. Maar ik werd geslagen door hem.
Altijd heb ik haar beschermd, altijd, omdat ik haar doodgraag zag.

Nu ben ik 17 jaar, ik woon nu in Rijkevorsel met mijn stiefvader en mijn moeder en ik heb voor de 2de keer alles achtergelaten, alles!
Ik volg nu de richting van mijn leven, dierenzorg! Zalig!

Maar met ons mama haar ziekte, ik maak het nu al 4 jaar mee, daar kan ik niet meer tegen.
De aanvallen, de periodes komen sneller, eerst kei gelukkig dan weer superslecht ...
De verwijten dat ze maakt, alles gewoon , ze is inderdaad ziek.
Maar ik kan niet meer vergeten of vergeven.

Ik ben 17 en heb beslist dat ik alleen wil gaan wonen. Ik heb aanvaard dat ze ziek is, en ik zal der altijd voor haar zijn. Maar mijn ouders hebben mijn jeugd verpest, maar niet mijn toekomst.
Nu dat ik elke dag kan uitkijken naar mijn richting op school en dat ik binnenkort zelfstandig mag leven, weg van haar, wordt ik elke dag gelukkiger en daar haal ik kracht uit om verder te gaan.

Mijn woordjes aan de andere mensjes :
Lieve mensjes ,
Besef altijd alles wat je hebt gedaan of aan het doen ben in teken voor je ouders, dat je het niet voor niets doet,  stel een doel in je leven en streef naar dat doel, onthoud dat je hele eigen leven nog voor je ligt en hoe dat leven gaat zijn, dat bepaal JIJ alleen!

Geniet van je leven, dat is het belangrijkste om er te blijven staan!