|
Soms gedragen je ouders zich heel raar, ze zeggen of doen vreemde dingen, ze worden makkelijk kwaad of agressief, …
Als je ouder bijvoorbeeld teveel gedronken heeft, is dit meestal te merken aan zijn gedrag. Dit is niet leuk voor jou en je wilt ook niet dat andere kinderen je mama of papa zo zien.
Het is eigenlijk heel normaal dat je je in zulke situaties schaamt voor je ouder. Om die reden durf je misschien ook geen vrienden of vriendinnen mee naar huis nemen omdat je schrik heb dat je mama of papa je voor schut zet.
Toch moet je opletten dat je je hierdoor niet gaat afsluiten van je vriendenkring. Probeer erover te praten met vriend(inn)en die je vertrouwt: misschien gaan ze dan beter begrijpen wat er met je ouder aan de hand is. Dit kan je heel wat genante momenten besparen.
Soms stel je vast dat het bij een vriend of vriendin er anders aan toe gaat: ze gaan anders met elkaar om, er wordt meer plezier gemaakt, ze zijn vriendelijker tegen elkaar. Dit kan lastig voor je zijn omdat het je confronteert met wat je mist. Dit is normaal. Probeer toch ook te genieten van die leuke momenten bij vrienden thuis.
Soms kan je heel boos zijn op je mama of papa omdat hij of zij je voor schut zet tegenover anderen, omdat hij of zij niet doet wat andere ouders doen. Je kunt ook verdrietig zijn omdat er niemand rekening mee houdt hoe jij je voelt, hoe het voor jou is om voor je zieke mama of papa te zorgen. Dit is heel erg normaal. Best is dat je deze gevoelens niet steeds opkropt maar ook eens laat zien aan je ouders of aan mensen die je vertrouwt. Het is helemaal niet verkeerd om af en toe eens boos of verdrietig te zijn.
Misschien kan het je helpen dat je voor jezelf afspreekt dat je dan even gaat lopen of een tochtje maakt met de fiets of even naar een goede vriend of vriendin belt.
Misschien denk je dat het door jou komt dat je mama of papa problemen heeft. Dit klopt echter niet. Jij bent immers niet de oorzaak van de ziekte van je ouder, ook al zal je mama of papa je soms dit gevoel gewild of ongewild wel geven.
Eigenlijk is het niemand zijn schuld, want ook je ouder kiest hier niet voor. Soms overkomt mensen dit zonder dat ze er iets aan kunnen doen. Ze moeten wel proberen de gevolgen van de ziekte op anderen zo klein mogelijk proberen te houden en zich bijvoorbeeld laten behandelen door een dokter of therapeut. Dat is wel hun verantwoordelijkheid.
Je zou zo graag alles willen doen om ervoor te zorgen dat het thuis terug normaal wordt. Elke dag hoop je dat het vandaag beter wordt dan gisteren. Dag na dag doe je je best om je ouders zo goed mogelijk te helpen en om hen goed gezind te maken, maar keer op keer loopt het toch weer mis.
Je mama of papa haalt weer een domme frats uit, wordt weer boos, luistert niet naar wat je zegt of doet. Je voelt je machteloos omdat je erg je best doet om alles te veranderen en er niets verandert. Dit machteloos gevoel kan je erg boos en verdrietig maken. Dit is normaal. Besef echter dat je ook beperkt bent om de situatie te veranderen. Dit besef kan je misschien wat emotionele rust geven. Soms kan het je allemaal teveel worden. Waarom moet jou dit nu overkomen? Waarom kan je mama of papa niet normaal zijn zoals andere ouders? Soms word je wel eens boos en roep je lelijke dingen naar je mama of papa. Meestal heb je er nadien spijt van en denk je dat je een slechte zoon of dochter bent. Dit klopt echter niet: je voelt je gewoon schuldig omdat je mama of papa geen pijn wilt doen. Uiteindelijk blijven het je ouders die je diep in je hart graag ziet.
|
